Op 20 mei 2013 stort het leven van Samira Laakel in. Zoals elke zondagmorgen gaat ze haar dochter Nora oproepen, maar die blijkt niet in haar kamer te zijn. Haar bed is leeg. Dan komen er geruchten dat Nora naar Syrië vertrokken is…

“De directe taal in de getuigenis van Samira belicht de kwetsbaarheid in de discussie over radicalisering waar beleid noch onderzoek aan kunnen: gevoelens van onbegrip, schuld, spijt, angst en schaamte”.

– Bruno Vanobbergen, kinderrechtencommissaris